Uncategorized

μη φοβηθείς

μας έλειψες πολύ
όταν γυρέψαμε
να ξεκινήσουμε
κάτι καινούριο
με τα παλιότερα σύνεργα μας
άφησες πίσω, αμήχανα,
μόλις αποφασίσαμε
χωρίς αμφιβολίες διαβουλεύσεις
χωρίς σχεδόν καθόλου σκέψη
να γλιτώσουμε από το κρύο
με παγωμένο τρόπο μας λησμόνησες
όταν
επιτέλους στέγνωσε
το κάθε ένα
από τα μέλη
και τους ήχους
που είχες απλώσει
κάτω από τις μύτες μας,
κρυφά, παιδιάστικα και
τόσο
μα τόσο
τρυφερά –

Μη φοβηθείς!
Όσο κι αν παλέψαμε
δεν καταφέραμε
τη διαγραφή σου παρά
τις αποφάσεις μας
λαχταράμε πάντοτε
νυχτερινές τελετουργίες
κι ακόμα
ξεγελιόμαστε
σαν σχολιαρόπαιδα
από το θέαμα ενός αρπακτικού
καθώς ανοίγει τα φτερά του
για πρώτη φορά

Μη φοβηθείς!
Αρκεί που φοβόμαστε εμείς.

Advertisements
Standard
ποιηματα

Το νέο όργανο

Άλλαξες εποχή και όνομα,
βρήκες ένα σπίτι για να μείνεις,
μπήκες απ’ το παράθυρο
κι έπιασες να παλεύεις με την πόρτα·
δεν είχε τζάμι
κάσα πόμολο δεν κουνήθηκε
ούτ’ έναν πόντο
όσο κι αν έσπρωξες.
Τα παράτησες
επανήλθες στο παράθυρο
–πλέον απαγορευτικά ψηλό–
κι άρχισες να καλείς,
απαλά στην αρχή, μετά
όλο και τολμηρότερα.

Πλησίασα.
Είχες αλλάξει,
μα είχα αλλάξει κι εγώ.

Aside